دلت تنگ است... می‌دانم!!
قلبت شکسته است... می‌دانم!!
دوری برایت سخت است... می‌دانم!
اما برای چند لحظه‌ای ارام بگیر ... تا برایت بگویم...
بگویم از دنیایی که به هیچ کس وفا نمی‌کند...
و مردمی که به جز خودشان هیچ کس را نمی‌بینند...!
بگویم از آنچه که در این مدت بر من گذشت...
اما گریه نکن ... که حال و هوای تو مرا بارانی‌تر می‌کند...
گریه نکن که چشم‌های من نیز به گریه خواهند افتاد...
بیا و درد دلت را به من بگو...
و مطمئن باش که قول می‌دهم آرامت کنم...!
با گریه خودت را آرام نکن...
گریه نکن که اشک‌هایت مرا نا آرامتر می‌کند...
گریه تو مرا به دلتنگی های دیرینه‌ام می‌کشاند...
گریه نکن چون منهم مانند تو آشفته می‌شوم...
می دانی که دوست ندارم آن چشم‌های زیبایت رو خیس اشک ببینم...
ای عزیزم...
ای زندگی‌ام...
ای عشقم...
اینها تمام حرف‌هایی بود که در اوج دلتنگی با دل ناآارام خود آرام آرام گریستم...
برای دلی که هنوز در نبود تو...
و ارام... آرام می‌میرد...!
باور کن بغض راه گلویم را بسته است...
اما گریه نمی‌کنم...
می‌خواهم برایت فقط بنویسم...
اما تو بگو بهانه‌ام...
می‌خواهم به یاد گذشته... اما این بار با دستانی سرد اشک‌های گونه‌هایت را پاک کنم (به یاد روزهای از دست رفته)
بهانه‌ام:
بیا و دست‌هایت را در دست‌های بی روحم بگذار...
و به یاد روزهای اول آشنایی‌مان دوباره... ببار...
این بار می‌خواهم جور دیگری اشک‌هایت را پاک کنم...!
سرت را بر روی شانه‌هایم بگذار... و آرام در گوشم زمزمه کن...
باور کن به درد دل‌هایت گوش خواهم کرد...
می‌دانی اگر هنوز هم دلی برایت مانده باشد
وقتی دست نوشته هایم را می‌خوانی...
اشک از چشمان سرازیر مي‌شود...
پس برای آخرین بار هم گریه کن...
چون این درد دلی بود که در اوج بی کسی...
من نیز با چشمانی خیس برایت نوشتم.

 قلبم رو شكستي ولي من بيشتر از قبل دوستت دارم مي‌دوني چرا؟؟؟

چون حالا هر تيكه از قلبم تو رو جداگونه دوست داره

دوستت دارم چون تنهاترين فکر تنهايي مني.

دوستت دارم چون زيباترين لحظات زندگي مني.

دوستت دارم چون زيباترين رؤياي خواب مني.

دوستت دارم چون زيباترين خاطرات مني.

دوستت دارم چون به يک نگاه، عشق مني